بررسی و مطالعه گياه دارويی سرخارگل

بررسی و مطالعه گياه دارويی سرخارگل
بررسی و مطالعه گياه دارويی سرخارگل
100,000 ریال 
تخفیف 15 تا 30 درصدی برای همکاران، کافی نت ها و مشتریان ویژه _____________________________  
وضعيت موجودي: موجود است
تعداد:  
افزودن به ليست مقايسه | افزودن به محصولات مورد علاقه

تعداد صفحات : 100 صفحه _ فرمت WORD _ دانلود مطالب بلافاصله پس از پرداخت آنلاين

سرخارگل (Echinacea purpurea ) گياهي است علفي، چندساله متعلّق به تيره گل ستاره ايها (Asteraceae ) . سرخارگل يکي از مهمترين گياهان دارويي در صنايع داروسازي بيشتر کشورهاي توسعه يافته است. موّاد مؤثّره اين گياه خاصيّت ضد ويروسي داشته و تقويت کننده سيستم دفاعي بدن (Immunostimulant ) مي باشد. منشاء اين گياه شمال آمريکا گزارش شده است و در شمال رودخانه ميسوري به صورت انبوه مي رويد. اين گياه در فلور ايران وجود ندارد و بذر آن براي اوّلين بار در سال 1372 وارد کشور شده است. هدف از انجام اين تحقيق چگونگي کشت و توليد سرخارگل بود که با استفاده از نتايج آن بتوان آنرا در مقياس مناسب کشت و مادّه اوّليه توليد داروهاي حاصل از اين گياه را تأمين کرد. طبق نتايج اين تحقيق بذور را بايد نيمه اوّل اسفند ماه در خزانه هواي آزاد و به عمق 2 تا 4 سانتي متر کشت کرد. بذور پس از طي دوره سرما نيمه اوّل فروردين ماه سبز مي شوند. اواخر خرداد زمان مناسبي براي انتقال نشاء ها به زمين دايمي است. گياهان اواسط تابستان به گل مي روند. ارتفاع گياهان از سال دوّم رويش به تدريج افزايش مي يابد و در سال چهارم رويش به حداکثر (99 سانتيمتر) مي رسد. در سال چهارم حداکثر عملکرد پيکر رويشي (4 تن در هکتار) بدست آمد. حداکثر مقدار عصاره خشک (35 در صد) از پيکر رويشي گياهان دو ساله بدست آمد، زيرا با افزايش سن گياه مقدار بافتهاي چوبي گياه افزايش مي يابد. با توجه به اينکه کشور ما از نظر اقليمي از تنوع خاصّي برخوردار است انجام اين نوع تحقيقات در مناطق مختلف کشور در مورد گياهاني که بومي کشور نيستند از نظر اقتصادي بسيار ارزشمند و ضروري است.
 
اثر ضددردي عصاره الكلي بذر گياه تاتوره در موش‌هاي صحرايي نر ديابتي ناشي از تزريق استرپتوزوتوسين
منبع : sid.ir گياهان دارويي
کلمات کليدي : كليد واژه: ديابت، استرپتوزوسين، درد، تاتوره، موش صحرايي چکيده مقاله
مقدمه: ديابت و به خصوص عوارض ناشي از آن كه به عنوان يكي از شايع‌ترين بيماري‌ها كه در سنين متفاوت و با علل مختلف بروز مي‌كند، افراد درگير را با مشكلات فراواني روبرو كرده است. از جمله مهمترين اين عوارض افزايش حساسيت به عوامل دردزا (هيپرآلژزي) و در بعضي موارد افزايش آستانه درد (آلودينياي ناشي از نوروپاتي) را مي‌توان نام برد. براين اساس در تحقيق حاضر در ابتدا آستانه درد حاد و مزمن موش‌هاي ديابتي به كمك دو نوع آزمون صفحه داغ و فرمالين سنجش و سپس اثر ضددردي عصاره الكلي بذر گياه تاتوره Datura stramonium L. بر آن بررسي شده است.
هدف: بررسي اثر عصاره الكلي بذرگياه تاتوره بر هيپرآلژزي ديابتي در موش‎هاي صحرايي نر.
روش‌ تحقيق: در اين مطالعه موش‌هاي صحرايي نر با وزن 350-300 گرم از نژاد NMRI به وسيله تزريق داخل صفاقي استرپتوزوسين (STZ) با تك دوز 60 ميلي‌گرم به ازاي هر كيلوگرم ديابتي ‌شدند. سپس ميزان درد در موش‌هاي گروه كنترل (15-12=n) و ديابتي (15-12=n) به كمك آزمون‌هاي صفحه داغ و فرمالين ارزيابي ‌شد.
يافته‌ها: آناليز آماري داده‌ها نشان ‌داد كه متوسط ميزان شدت درد حاد و مزمن ناشي از صفحه داغ و فرمالين در موش‌هاي صحرايي ديابتي افزايش معني‌داري پيدا مي‌كند. در ادامه كار اثر بي‌دردي عصاره الكلي بذر گياه تاتوره بر هيپرآلژزياي به وجود آمده بررسي شد. در اين قسمت دو گروه موش‌هاي كنترل + عصاره (15-12=n) و همچنين ديابت + عصاره (15-12=n) انتخاب شدند. نتايج آزمايش‌هاي ما نشان داد كه مصرف عصاره بذر گياه تاتوره از دوز mg/kg/BW 50 به بالا طي 30 روز به صورت دو روز يك‌مرتبه قادر است به صورت معني‌داري (01/0p<) هيپرآلژزياي ديابتي را در آزمون‌هاي صفحه داغ (درد حاد) و همچنين فاز اول درد فرماليني (حاد) كاهش دهد. همچنين مشخص شد كه عصاره گياه تاتوره نه تنها در دوز مزبور بلكه در دوزهاي بالاتر هم قادر به تخفيف هيپرآلژزي مزمن ديابتي ناشي از تزريق فرمالين نمي‌باشد.
نتيجه‌گيري: به طور كلي نتايج آزمايش‌هاي ما نشان داد كه واكنش به درد حاد و مزمن ناشي از صفحه داغ و فرمالين به دنبال مصرف استرپتوزوسين و ديابتي شدن موش‌هاي صحرايي به ميزان معني‌داري افزايش مي‌يابد. همچنين عصاره الكلي بذر گياه تاتوره در دوزهاي بالاي mg/kg/BW 50 توانايي كاهش درد حاد افزايش يافته درآزمون‌هاي صفحه داغ و فرمالين (به خصوص در 10 دقيقه بعد از تزريق فرمالين) را دارا مي‌باشد، اما عصاره گياه فوق در دوز مزبور و بالاتر بر هيپرآلژزياي مزمن ناشي از تزريق فرمالين اثر معني‌داري ندارد.

 

مصرف قهوه به كاهش بيماري‌هاي كبدي كمك مي‌كند

پژوهشگران آمريكايي در تحقيقي به اين نتيجه رسيدند كه نوشيدن قهوه مي تواند خطر بروز بيماري‌هاي كبدي ناشي از مصرف الكل را كاهش دهد.
به گزارش روز سه شنبه شبكه خبري بي‌بي‌سي، در اين تحقيق كه ‪ ۱۲۵‬هزار و ‪ ۵۸۰‬مرد و زن بالاي ‪ ۲۰‬سال مورد بررسي قرار گرفتند نشان داده شد كه به ازاي نوشيدن هر فنجان قهوه در روز خطر بروز سيروز كبدي (تنبلي كبد ) كاهش مي‌يابد.
محققان دريافتند در افرادي كه بطور متوسط روزي يك فنجان قهوه مي‌نوشند احتمال بروز سيروزهاي كبدي ناشي از الكل ‪ ۲۰‬درصد كاهش مي‌يابد.
نتايج اين تحقيق كه در مجله اينترنال مديسين آرشيو (‪American Medical‬ ‪ (Archives of Internal Medicine‬به چاپ رسيده است، مي‌افزايد نوشيدن چاي خطر بروز بيماري‌هاي كبدي را كاهش نمي‌دهد.
به گفته محققان در سال ‪ ، ۲۰۰۱‬بيماري كبدي در ‪ ۳۳۰‬تن تشخيص داده شد كه ‪ ۱۹۹‬تن از آنان به دليل نوشيدن الكل به اين بيماري مبتلا شده بودند.
بر اساس اين تحقيق نوشيدن كمتر از يك فنجان قهوه در روز خطر بروز سيروز كبدي ناشي از نوشيدن الكل را ‪ ۳۰‬درصد، يك تا سه فنجان ‪ ۴۰‬درصد و بيش از چهار فنجان ‪ ۸۰‬درصد كاهش مي‌دهد.
اين در حالي است كه نوشيدن قهوه اندكي به كاهش ديگر سيروزها نيز كمك مي‌كند.
يافته‌هاي جديد پژوهشگران اين فرضيه را كه در قهوه ماده‌اي وجود دارد كه كبد را در برابر سيروزها بويژه سيروزهاي الكلي محافظت مي‌كند، تقويت مي كند. اين ماده هنوز ناشناخته مانده است.

نظري براي اين محصول ثبت نشده است.


نوشتن نظر خودتان

براي نوشتن نظر وارد شويد.

محصولات
نظر سنجي
نظرتون در مورد ویکی پروژه چیه؟
  •   مراحل ثبت نام خیلی زیاده!
  •   مطلب درخواستیم رو نداشت!
  •   ایمیل نداشتم که ثبت نام کنم!
  •   مطلبی که میخواستم گرون بود!
نظرنتيجه